Afgestompt – Revolutie

Er komt een tijd waarin mensen betekenis massaal afwijzen; een revolutie zoals Baudrillard al eens voorspeld had. Het is niet dat de mensen daadwerkelijk in opstand zullen komen. Nee, de mensen zullen, afgestompt door decennialange blootstelling aan een betekenisloze overdaad aan betekenis, simpelweg niet langer enige waarde toekennen aan de beeldenbrij.

Het is nog de vraag wat deze revolutie voor effect zal hebben op de mens. Zal de kaars voorgoed doven en worden wij eindelijk -zo hopen zij die geloven dat technologie onze redding zal zijn -volkomen logische, rationele wezens? Of zullen het hart en de onderbuik na tijdenlange vervreemding weer het verschil leren herkennen tussen een beeld en de realiteit? Zal de mens weer oprecht haar medemens kunnen zien, en opnieuw leren liefhebben?

Hoewel dat laatste voor de humanistisch ingestelde mens en voor de idealist misschien het gewenste gevolg is, kan men zich ook voorstellen dat dit slechts een regressie is. De primaire mens is verschrikkelijk en doet alles voor liefde -zij is gewelddadig, op macht uit en gebruikt haar onwetendheid om zichzelf ervan te overtuigen dat zij het goede doet.

Willen we nog wel terug naar de tijd waarin wij oprecht verlangden?

Vrijheid is Gevangenschap

En zo begon het relaas van de laatste mens:

“Vrijheid? Spreek niet van vrijheid! Onze wereld is dwingend. Er is al tijdenlang niets anders dan consumptie, het oneindige en onnodige rondpompen van energie. De snelheid waarmee dit proces zich voltrekt ontdoet ons van allerlei belangrijke waarde. Plaats voor mate, voor kuisheid of voor stilte is er niet. Evenmin is er nog geduld, onthouding, of respect. Wie nog gelooft dat er zoiets bestaat als waarheid wordt voor waanzinnig uitgemaakt. En in plaats van waarheid spint de mensheid zijn eigen illusies en gelooft er in, tegen beter weten in. Wie in een God van vrede gelooft wordt uitgemaakt voor idioot. Mensen geloven niet meer in vrede, mensen geloven in passie. Maar weet je wat passie is? Verslaving, verpakt in onwetendheid.

De wereld is een grote chaos, maar mensen zien het niet. Ze zijn niet vrij, maar geloven het niet. Vrijheid is gevangenschap geworden, maar dan verpakt als vrijheid. En het heeft iedereen in slaap gesukkeld.

Waar zijn jullie, wereldverbeteraars? Wie maakt zijn handen vuil, wie durft er goed te kijken? Wie ziet er de fundamentele ellende van onze toestand in? Wie durft er diep in de spiegel te kijken, wie durft toe te geven dat zijn geluk zich altijd in de toekomst bevindt? Doe je oogkleppen af, kijk om je heen, kijk goed, en zie wat een puinhoop het is geworden, hoe het jarenlange ontkennen en de onverschilligheid de dingen alleen maar erger hebben gemaakt. Zie wat voor een ellende je aanricht met je zelfingenomen zoektocht naar momenten van vluchtig geluk. Zie hoe de bergen afval zich hebben opgehoopt onder de oppervlakte.

Maar de tijd is gekomen om te beginnen aan het opruimen van de troep. De kleverige donkere massa in jezelf en de rommel die de wereld onherstelbaar hebben beschadigd. Er is geen andere weg. Die is er nooit geweest. Rotzooi verdwijnt niet als je het niet opruimt. En nu zit de wereld, jouw wereld, verstopt, en is het al veel te laat. Maar toch moet je beginnen met schoonmaken, want je zult er niet aan ontkomen. De eeuwigheid wacht, net zolang tot je schoon schip hebt gemaakt.

Zwart? Donker? Maar dat betekent niet dat er geen hoop is. Met elke kleine stap in de goede richting zal jouw puinhoop kleiner worden. En misschien zal je dan in dit leven nog een glimp opvangen van de echte betekenis van het woord dat jij en je voorouders al generaties lang verkeerd gebruiken. Vrijheid is mogelijk, maar dan moet je eerst durven om de waarheid in te zien. En de waarheid is dat je niet vrij bent.“