Tricot van paradijsvogelveren

het peloton zwoegt door de woestijn

streep asfalt tot aan de horizon

in de randen van mijn ogen niets dan zand
in hittewasem leiden ellebogen

knechten met de blik naar voren
zak naar de staart

smook een sigaar

bidon met cognac

draai mijn nek uit het slot

vang een glimp

van meren lussen kreekjes

oevers rond en vol fruit

water helder als de hemel

een wolk lantaarnlicht

infernorood

mijn voorwiel raakt de zandzee

tricot van paradijsvogelveren

verdwijnt in de bezemwagen

kouder en zwarter dan een woestijnnacht

Door Jochem

Koraalzang

vink010_p04

(Door Simon Vinkenoog)
Wij die de wereld de wacht aanzeggen
Wij die altijd op andere dingen letten
Wij die leven en sterven bij het leven

Wij die de reeën uit de bossen zien vluchten
Wij die de kinderen op straat zien hinkelen
Wij die kijken zonder blikken of blozen

Wij die de kastanjes uit het vuur mogen halen
Wij die alle hekken zullen sluiten
Wij die niemand het gras voor de voeten wegmaaien

Wij die zo nu en dan onze stem mogen laten horen
Wij die weet hebben van angstkreten en engelenkoren
Wij die gaan beginnen waar anderen ophouden

Wij die het Hooglied dagelijks herschrijven
Wij die eerbied hebben voor de harde feiten

Wij die de wind van voren en de bijval achteraf krijgen
Wij die het IK vertikken om ons in het WIJ te verslikken

Wij die ieders veld mogen ruimen, in geen velden of wegen
Wij die ons op ongebaande paden moeten begeven

Wij die mogen huilen waar iedereen bij staat
Wij die niets doen waar iedereen toeslaat

Wij die op geen enkele slak zout willen leggen
Wij die geduld beoefenen en ons ongeduld bedwingen

Wij die popelen en watertanden
Wij die orakels werpen en tekens lezen

Wij die geschriften ontcijferen
Wij die griffen in grotten en op muren

Wij die de wijsheid van de naaktheid zingen
Wij die om niemands plaats staan te dringen

Wij die overal ons eigen persoontje staan
Wij die geen enkele confrontatie uit de weg hoeven gaan

Wij die begaan zijn met de strijd aan alle fronten
Wij die vermaken, waar maken en vervolmaken willen

Wij die alle glazen legen om onze dorst te lessen
Wij die alle magen willen vullen, alle honger stillen

Wij die zelf blijven verwerven, verwerken en verstrekken
Wij die geen dreigementen nodig hebben om indruk te maken

Wij die ons niets willen toeëigenen van wat een ander toebehoort
Wij die erkenning voor de Koerden eisen, de Armeniërs en Palestijnen

Wij die altijd zwarte katten op onze weg ontmoeten
Wij die altijd onder ladders door willen lopen

Wij die tooien en voltooien
Wij die knipogen en benadrukken

Wij die het woord voeren
Wij die naar ons alten kijken

Wij die de tijd niet doden, maar springlevend houden
Wij die de vriend van allen, maar geen allemansvriend zijn

Wij die van geen ophouden weten
Wij die niet anders kunnen dan ons aan het eigen ritme houden

Wij roepen en herinneren
Wij dansen en zingen
Wij uiten en besluiten

Het laatste woord is altijd JA!
De plaats en tijd is altijd HIER en NU!

Het leven is er om voluit te leven!
Wij zijn de kinderen van Aarde en Zon!
Wij hebben het eeuwig licht in de ogen gekregen!
Wij zijn de weg, de waarheid en het leven!

Wij hebben alle kracht, een eigen naam en lichaam gekregen,
Wij zijn zielen door bewustzijn verrijkt.

Wij kunnen wonderen verrichten, kleuren en verlichten,
te water en door vuur gaan,

Wij kunnen in al wat wij doen
voorop en vooruit gaan!

Zo zij het!

Uit: Cobra (cd)
Bo’s art trio & Simon Vinkenoog.
© Amsterdam, 2005

Wetenschap = dogma

Maar de wetenschap brengt toch feiten? Ja maar feiten zijn niet absoluut. Feiten zijn alleen maar waarheid wanneer de context waarbinnen zij functioneren overeind blijft. Feiten zijn het domein van de mens, gestoeld op empirie en menselijke kennisconstructies. Hoewel zij ons kunnen behoeden voor in het verleden gemaakte fouten, kunnen zij ons niet van wijsheid voorzien. Wijsheid en waarheid overstijgen de menselijke context.

Dus pas op! Word geen nieuw-religieuze! Houd de feiten waar ze horen: in de context van kennis. Waarheid en wijsheid zijn alleen te vinden in de wereld.

Afgestompt – Revolutie

Er komt een tijd waarin mensen betekenis massaal afwijzen; een revolutie zoals Baudrillard al eens voorspeld had. Het is niet dat de mensen daadwerkelijk in opstand zullen komen. Nee, de mensen zullen, afgestompt door decennialange blootstelling aan een betekenisloze overdaad aan betekenis, simpelweg niet langer enige waarde toekennen aan de beeldenbrij.

Het is nog de vraag wat deze revolutie voor effect zal hebben op de mens. Zal de kaars voorgoed doven en worden wij eindelijk -zo hopen zij die geloven dat technologie onze redding zal zijn -volkomen logische, rationele wezens? Of zullen het hart en de onderbuik na tijdenlange vervreemding weer het verschil leren herkennen tussen een beeld en de realiteit? Zal de mens weer oprecht haar medemens kunnen zien, en opnieuw leren liefhebben?

Hoewel dat laatste voor de humanistisch ingestelde mens en voor de idealist misschien het gewenste gevolg is, kan men zich ook voorstellen dat dit slechts een regressie is. De primaire mens is verschrikkelijk en doet alles voor liefde -zij is gewelddadig, op macht uit en gebruikt haar onwetendheid om zichzelf ervan te overtuigen dat zij het goede doet.

Willen we nog wel terug naar de tijd waarin wij oprecht verlangden?